1 listopada 2009

Ku pamięci...

Te zdjęcia powstały 6 lat temu na naszym stareńkim cmentarzu. Byłam w zaawansowanej ciąży z Wiktorkiem, z naszym cudem wyczekanym. Czekaliśmy na niego 5 dłuuugich lat, bez nadziei, że jeszcze nam się uda... I tak musiał KTOŚ zrobić dla niego miejsce na ziemskim padole...
Po smutku przyszła długo oczekiwana radość... Zadumajmy się dziś na chwilę...



13 komentarzy:

  1. Pamiętam tamte chwile..ich urok i nostalgiczny charakter miejsca..mialas wtedy ogrodniczke ubrana..i rece Ci marzły :)Jak ten czas umyka..cieszmy sie kazda chwila..

    OdpowiedzUsuń
  2. Piękne zdjęcia, nostalgiczne, sentymentalne, wzruszające. Razem z Twoim postem przypominają co jest w życiu naprawdę ważne...

    OdpowiedzUsuń
  3. Piękne zdjęcia i piękne pomniki,naznaczone mijającym czasem...

    OdpowiedzUsuń
  4. Też zauważyłam taką "prawidłowość" ktoś musi odejśc by ktoś mógł nadejść... czasem jest tak, że ból miesza się z radością.
    Ale chyba tak w życiu jest....

    Uwielbiam stare cmentarze, ich klimat, magię, ciszę. Zadumę jakiej oddaję się bez pośpiechu...

    Twoje zdjęcia cudnie ilustrują ten nastrój..
    Pozdrawiam serdecznie

    OdpowiedzUsuń
  5. Tak.Masz rację.Zadumajmy się.
    Piękne zdjęcia

    OdpowiedzUsuń
  6. wędrówka dusz, u mnie też tak było...

    OdpowiedzUsuń
  7. Owiane mgiełką tajemnicy...smutku i radości.

    Uwielbiam stare cmentarze, omszałe posągi i ten klimat przemijania, który pozwala uwolnić myśli od codzienności i pomyśleć "Skąd przybyliśmy, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy..."

    Dziękuję jak zwykle za cudowne zdjęcia.

    OdpowiedzUsuń
  8. ...też ostatnio robiłam podobne fotki starych pomników na cmentarzu w moim mieście... są prawie identyczne jak Twoje... i tak samo piękne...

    ...wzruszająca i sentymentalna galeria...

    dziękuję...

    OdpowiedzUsuń