To nie przykład malarstwa iluzorycznego, tylko złudzenie optyczne. Okno na parterze remontowanego budynku przysłaniała warstwa tynku i kurzu. Przechodząc obok, nie mogłam się oprzeć temu widokowi. Ustawiłam się pięknie do kadrowania (zresztą trochę mnie widać:) i zdążyłam zaledwie musnąć spust, gdy poczułam dziwne wrażenie, że nie jestem sama. Moje przysłonięte dotąd oko ujrzało nagle pana stojącego w drzwiach na przeciwko, z założonymi rękami. Wpatrywał się we mnie centralnie, z lekka przytupując nóżką. Ups..., założyłam zaślepkę na obiektyw i poszłam dalej tropić "zwykłe-niezwykłe".
Mojej fascynacji lnem dałam już wyraz nie raz:). Dawno miałam w planach zrobić lniane ozdoby, nazwijmy je zimowymi, bo na świąteczne mam nieco inny pomysł. Zauważyłam też, że śnieżynki, to bardzo modny w tym sezonie motyw:) Swoją wersję śnieżynek pokazała niedawno Paula i Małgośka. Mam jeszcze niezły kawałek zgrzebnej tkaniny i nowy pomysł. Oby mi nie przeszedł entuzjazm!
W tym samym klimacie, okazały się być ozdoby na korytarzu. Honory pełni korona od Dagmary, świecznik i liczydła zakupione na pchlim targu.
Eliza pisała, jak próżną i złaknioną komplementów jest kobieta. A jeśli dodamy do tego , że nie podarunku złakniona, a bycia obdarowywaną, to co byście na to powiedziały?
Ciąg dalszy promyków...
Pragnę je przekazać Oli, Agutkowi, Peggy, Izie, Enchocolate i Szewczykanie
Jakże ciężko dziś było dzieciaczkom wstać do przedszkola. Pełni wrażeń po imprezie urodzinowej nie mogli się dzisiaj wybudzić. Po całym wydarzeniu pozostały tylko ozdoby...
i tortów wspomnienie...
Szarość dnia
Miało być dzisiaj bardziej radośnie i "świetliście", bo chciałam Wam od dawna pokazać kolekcje lamp naftowych mojej mamy. Co też i czynię, ale poranna wyprawa na miasto nie nastroiła mnie optymistycznie. Dwa przypadki ludzkiej nieprzyzwoitości i zuchwalstwa. I w dodatku brak mojej stanowczej reakcji na nie... Ten dzień nie zaczął się dobrze. Może jakieś światełko w tunelu...?
Zamiłowanie Mili do domków trwa. Wczoraj powstał bardzo ekspresyjny projekt domu. Nie wiem czy wymarzonego, ale postanowiłam iść tropem i zabawić się w wykonawcę. Wyciągnęłam gałganki w dobrze już Wam znanej kolorystyce i tak w sekund 5 powstała podusia-domek. Wszelkie krzywizny zamierzone;););) i"prawie" wiernie odzwierciedlone.
3 szkl. bulionu warzywnego
Przygotować bulion. W dużym rondlu rozgrzać masło z oliwą. Podsmażyć cebulę i dodać ryż. Ciągle mieszać, aby ryż się nie przypalił, tylko dokładnie pokrył oliwą i lekko podprażył. Dodać wino i chwilę odparować. Następnie dodać tyle bulionu aby lekko zakrył ryż. Zmniejszyć ogień i dolewać po trochę bulionu w miarę wchłaniania. Gdy ryż będzie już lekko kleisty i miękki, to znaczy, że czas na dodanie skórki cytrynowej, pistacji i tymianku.
Te zdjęcia powstały 6 lat temu na naszym stareńkim cmentarzu. Byłam w zaawansowanej ciąży z Wiktorkiem, z naszym cudem wyczekanym. Czekaliśmy na niego 5 dłuuugich lat, bez nadziei, że jeszcze nam się uda... I tak musiał KTOŚ zrobić dla niego miejsce na ziemskim padole...
Koniec dobrego! Sprzęty wypoczynkowo-rekreacyjne pochowane i czekają wiosny. To było wyjątkowe miejsce tego lata. Grillowanie, opalanie, degustacja na świeżym powietrzu, za tym wszystkim będę tęsknić. I za spotkaniami z przyjaciółmi przy smażonych kiełbaskach...
Jeszcze liście winorośli do końca nie opadły i tworzą żółciutką dekorację wybijającą się z szarego otoczenia. Chochoły chronią przed przymrozkami funkie i bukszpany, aby gdy nadejdzie wiosny czas, ożyć na nowo.
Na okoliczność obchodzonych tradycyjnie w przedszkolu urodzin, postanowiłyśmy zamiast cukierów, przynieść własnoręcznie upieczone kruche ciasteczka. Na prawdziwy tort i prezenty przyjdzie Milence jeszcze poczekać, ponieważ 15 listopada 6 lat skończy Wiktorek. I jak co roku będzie wspólna impreza!!!
Podobno ludzie mają głęboko zakorzenioną skłonność do konsekwentnego zachowania w myślach, słowach i czynach. Wszelkie ludzkie działania rozbijają się na dwa kroki : założenie określonego celu oraz jego realizację. Gdy tak analizuję swoje decyzje, to zauważam, że daleko im do ideału w sprawie realizacji.
TAK! Wreszcie coś miłego mnie spotkało! Wygrałam cudowną papeterię z czerpanego papieru od Drogiej PEEGY! Dziękuję za list i piękne słowa. Mam nadzieję, że pokonam mój brak konsekwencji i zacznę pisać tradycyjne listy!
Tu trwają prace remontowe nad salonem! Każda para rąk do pomocy potrzebna;) Dzieci nie mogły się doczekać malowania równie mocno jak ja. Ale wszystko jest już na najlepszej drodze. Pierwszy punkt, to zamalowanie ognistych kolorów, aby nowe barwy w pełni mogły zagościć na "salonach". Ciekawa jestem, czy mój projekt będzie miał odbicie w rzeczywistości.
Pozdrawiam Was znad foliowych worów!
I jak miałam się oprzeć, kiedy autorka blogu Smak Imprezy zachwalała, że taki prosty, że każdemu się udaje i że trzeba się bardzo starać, żeby się nie udał... Choć osobiście wolę chleby żytnie, razowe i przeplatane wszelakimi ziarnami, ta propozycja wydała mi się bardzo interesująca.
Załamanie pogody spowodowało, że moje starsze dziecię ugrzęzło w domku. Jeszcze niedawno siedział ze złamaną rączką, a teraz znów coś się przyplątało... Och życie! Dla poprawy samopoczucia postanowiliśmy coś razem upiec. I tak wzięliśmy na warsztat bułeczko-ciasteczka Scones z musli i miodem. Propozycja w sam raz na taki śnieżny, zimny ranek. Przepis zaczerpnęłam z Moich wypieków. Najlepiej smakowały z masłem i miodem, ale znaleźli się też smakosze, co maczali je w mleku:) Pięknie pachną miodem i cynamonem, trochę jak pierniki, ale są zdecydowanie mniej słodkie.
W takie dni to tylko włączyć piekarnik i coś smakowitego upiec, aby po całym domu roznosił się zapach pieczonego ciasta. Mam też nie lada patent, jeśli nie mam ochoty piec, do nagrzanego piekarnika wkładam foremkę z wodą i olejkiem migdałowym lub waniliowym ... i klimat ogniska domowego jak znalazł:) Polecam ten trik dla zapracowanych!
Na blogach królują niepodzielnie wianki! Mistrzynią w tej dziedzinie niewątpliwie jest Eliza, którą serdecznie pozdrawiam! Nie powiem, liczyłam po cichu na to candy u niej, ale cóż... Na otarcie łez zrobiłam sobie wianek gałgankowy. Wykorzystując technikę, jaką stosowałam przy kwiatuszkach, zrobiłam listeczki i z 3 wypchanych tuneli uplotłam warkocz. Efekt zresztą widać na załączonych obrazkach:) Jego miejsce jest na wezgłowiu łóżka, ale podejrzewam, że pogonię z nim trochę po sypialni.
Pamiętam jak robiłam to zdjęcie, to przypomniały mi się inne reklamy na budynkach w okresie PRL-u. Zachęty do oszczędzania w SKO, PKO, kupowania w SPOŁEM, BALTONIE, PEWEXIE... W Krakowie, jeśli się nie mylę, do dzisiaj istnieje reklama "Milaculum" na jednej ze starych kamienic (przynajmniej jeszcze 2-3 lata temu ją widziałam).
.
Z przyjaźnią sprawa nie jest taka prosta. Buduje się ją z ziarenka, by powoli pielęgnowana urosła na coś wyjątkowego. Niekiedy naszą "roślinką" targały burze, ktoś próbował na niej usiąść lub zdeptać. Ale jest, przetrwała! Ma solidne korzenie i wierzę w jej siłę. Więcej nic nie napiszę, by nie być zbyt tkliwa. Lepiej coś nie dopowiedzieć, niż rzec za dużo.
Kto zgadnie skąd pochodzą powyższe zdjęcia???
.jpg)
